بیاییم دنیا رو شاد و سالم بسازیم.

یک سری اتفاقات وجود داره که آدمی رو ناراحت میکنه ؛ به خاطر این اتفاقات ، عده ای خود خوری و عده ای دیگر به طرف مقابل شان پرخاش می کنند و برخی هم از روش پیشنهاد، بهره می برند. مثال: جهت انجام کاری با دوستم برای ساعت و مکانی مشخص قرار میذارم. اما وی یک ساعت و نیم تآخیر داره که عاملش میتوونه یکی از سه فرضیه ی زیر باشه : یا به من بی احترامی کرده یا یک شرایط بدی برایش پیش آمده یا من به گونه ای رفتار کرده ام که طرف مقابل حس کرده اجازه داره این کار را بکنه . . اصل "حقیقت" " Fact " میگه : من یک ساعت و نیم منتظر مانده ام. اصل "احساس" "Feeling " میگه : به من بی توجهی کرده... (اگر برای کسی مهم باشم، او همیشه راهی برای وقت گذاشتن با من، پیدا خواهد کرد، نه بهانه ای برای فرار، نه دروغی برای توجیه....) و یا..... اکنون اگر دو اصل حقیقت و احساس رو از هم جدا کنیم ، مغزمان از میانبرها فاصله می گیره و واقعاً تأمل می کنیم که داستان چیست؟ ( این اوج پختگی یک انسان است). ولی اگر این دو اصل رو تفکیک نکنیم، متآسفانه زمان رسیدن آن فرد یک سری احساسات در ذهنمان است که متعاقب آن یک سری دیالوگ ها رو مرور کرده ایم و به محض رسیدن شخص شروع به پرخاش خواهیم کرد. . بهترین راه اینه که از روش سوم ، یعنی "پیشنهاد" " Offer" استفاده کنیم؛ با صراحت به او بگوییم : وقتی کسی منو تو انتظار نگه داره ، فکر میکنم داره اذیتم میکنه . یا..... به من اطلاع بده تا منتظر نمونم. و یا ... . بیاییم دنیا رو شاد و سالم بسازیم.