سقانفار کیجاتکیه

معرفی و فن شناسی سقاتالار یا سقانفار و تزئینات کیجاتکیه بابل

سقاتالار یا سقانفار از دو واژه «سقا» و «تالار» ترکیب شده است؛ «سقا» یعنی آب و «تالار» به معنی بلندی است. «کیجا» در گویش مازندرانی به معنای دختر می باشد. سقاتالار، نام غیربومی و سقانفار، نام بومی می باشد. این بناهای چوبی و دو اشکوبه ای بر روی چهار ستون چوبی به شکل چهارگوش، استوار و ارتباط اشکوب اول به دوم از طریق نردبان یا پلکان چوبی است. بدلیل وجود انبوه جنگل و وفور چوب در منطقه مازندران، مصالح اصلی ساختار معماری بناهای مذکور را چوب تشکیل داده است. اوج ساخت آنها، دوره قاجار و خاص منطقه شمال ایران است و تعداد زیادی از آنها در روستاهای مازندران وجود دارد. سبک معماری سقاتالارها، آئینی - وقف حضرت ابوالفضل (ع) - ، و محل عزاداری علویان است. اجزاء و عناصر ساختار تمامی سقاتالارها، مشابه بوده و به لحاظ تزئینات سطوح سقف و ستون بنا، به دو دسته ساده و منقوش تقسیم شده اند. تزئیناتی چون: نقوش گیاهی و حیوانی، اسطوره ای، افسانه ای، حماسی، شاهنامه فردوسی، نقوشی مربوط به پیامبران بویژه حضرت محمد (ص) و امامان معصوم، حضرت ابوالفضل، حوادث عاشورا، جهان آخرت و .... چشم هر بیننده را نوازش می کند. بخشی از خط و خوشنویسی در میان نقش ها، بیان کننده اطلاعات ارزشمندی راجع به تاریخ و نحوه ساخت بنا، نام بانیان، هنرمندان، معماران، نجاران و خوشنویس ها می باشند.